႐ုန္းကန္လႈပ္ရွား မရႏိုင္ေသာ ခံႏိုင္ရည္မဲ့ ၿငိမ္သက္အား

လမင္းဆီ ဖုန္းဆက္ခ်င္တယ္
ငါတေစၦသရဲလို ျဖစ္ေနတာ အေတာ္ၾကာၿပီ
ေနထိုင္မေကာင္းဘူး ေခတ္ႀကီးတစ္ေခတ္ရဲ႕ မိုးမိတယ္
ငါ့အလြမ္း၀ိညာဥ္ေတာင္ပံေတြ ေရစိုေတာ့မွာ
ရွင္သန္မလား အသည္းကြဲျခင္းနဲ႔ မကင္းဘူး
ေ၀၀ါးေနတဲ့ အာ႐ံုခံစားေျပးလႊားမႈ တခ်ဳိ႕ တစ္၀က္ ေမွာက္လဲက်ကုန္ေတာ့မွာ
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ထဲ အထီးက်န္မႈနစ္ေနတယ္
ကတၱရာလမ္းေပၚမွာ လူေတြ သား႐ိုင္းတိရစၦာန္လို သြားလာေနၾကတယ္
နာက်င္ေအာ္သံေတြ အၿပံဳးအတု တြန္႔ေခါက္ေၾကကြဲသံေတြ
မေရးျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို ဖမ္းလို႔ မမိခဲ့ဘူး
ကိုယ္မင္းမႀကိဳက္တဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေအာက္အနားစအဖြာေတြ ေနာက္မ၀တ္ေတာ့ဘူး
ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔ ကခ်င္တယ္
၀မ္းနည္းက်ဳိးေၾကဖ႐ိုဖရဲမႈမ်ားဟာ ေအးစက္ေျခာက္လွန္႔ေနၾကတယ္
အသက္ ၃၀ ဟာ ကိုယ္လိမၼာေသာ ႏွစ္ျဖစ္ပါတယ္
လမင္းဆီ ဖုန္းဆက္မိတယ္
လူႀကီးမင္း ေခၚဆိုေသာ လမင္းတယ္လီဖုန္းသည္
စာနာမႈကင္းမဲ့ေနေသာ ဧရိယာတြင္ ေရာက္ရွိေနပါသျဖင့္
ေခၚဆို၍ မရႏိုင္ပါရွင္ ခါးတဲ့ အသံေတြ
ကိုယ္ရင္နာေနတာေတြ နာက်င္ေနတယ္
မီးစြဲေလာင္ေနတဲ့ စီးကရက္ကို ေတာက္ထုတ္လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္
အေမွာင္ဖံုးေနတဲ့ ကမၻာေျမ
ရက္စက္မိုင္းေတြကို ကိုယ္မေက်ာ္လြန္ႏိုင္ဘူး
မင္းႀကိဳက္တဲ့ ရတနာသိုက္ေတြကို ကိုယ္ရွာေဖြတူးေဖာ္ေပးခ်င္ပါတယ္
ကိုယ့္ႏွလံုးသားထဲမွာ သန္႔စင္တဲ့ ၾကင္နာတာေတြ ရွိတယ္
ကိုယ္ေခြေခါက္လဲက်ေနပါတယ္
ခ်ည္မထားတဲ့ ဘြတ္ဖိနပ္ႀကိဳးေတြလို ဖ႐ိုဖရဲ ျဖစ္ေနတယ္
ကိုယ့္အေ၀းၿမိဳ႕ကေလးမွာ ဘာျဖစ္ေနသလဲ လမင္း
လူသားခ်င္း တိုက္ခိုက္ေနၾကတယ္
သဘာ၀ေျမဆီလႊာေတြ ျပဳန္းတီးေနတယ္
ေရေတြႀကီး မီးေတြ ေလာင္တယ္ ငလ်င္ တုန္ခါလႈပ္တယ္
ခ်က္ခ်ခံထားရတဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ရဲ႕ အတြင္းဘက္မွာ ကိုယ့္ခ်စ္ေမတၱာဟာ အ႐ိုးေပၚအေရတင္ေနပါတယ္ အယ္...ကိုယ့္လက္ေကာက္၀တ္ေသြးေၾကာမွ်င္ေတြ ျပတ္ထြက္ေနတယ္
ေန႔ၿပီး ည၊ ညၿပီး ေန႔ ကိုယ့္အလြမ္းအေဆြးမ်ားဟာ လည္ပတ္ေနၿပီ
ကယ္ဆယ္ေရးအေရးေပၚယာဥ္လို ကိုယ္မင္းဆီ အေျပးလာေနၿပီ
႐ိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းေလာင္ေနတဲ့ လူ႕စိတ္အတြင္းဘက္က အံဖံုးေတြ အကုန္ဖြင့္
ႀကီးမားေနတဲ့ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟမီးေတြ အကုန္ၿငိႇမ္းပါ
လမင္းဟာ တည္းတည္းေလးက်န္ ျပာက်ေနၿပီ
ခ်စ္ေမတၱာကယ္ဆယ္ေရးတပ္သားေတြ အင္အားျဖည့္ အေရးေပၚ ေနာက္ထပ္ေရာက္လာတယ္
မီးအတြင္းထဲ ၀င္ ေလာင္ကၽြမ္းခံ ကယ္ထုတ္သြားေပးၾကပါ
အူး...လမင္းျပာက်ေနၿပီ
အူး...ေဆြးျမည့္ျခင္းအသြင္ ကုိုယ္ေျပာင္းေနၿပီ။ ။

စိုးမင္းေအာင္၊ ဆူးရင့္
၂၀၁၀၊ ၾသဂုတ္၊ ၈
မြန္းလြဲ ၁ နာရီ ၁၅ မိနစ္။

ခံစားမႈ

မိုးလင္းလာၿပီဆိုတဲ့အခါ အသက္ကေလးတစ္ရက္ႀကီးလာျပန္ၿပီ
၀ကၤပါလမ္းေတြအတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္တယ္
မစစ္မမွန္တာေတြနဲ႔ ၾကံဳတိုင္း မေခၚမေျပာဘဲ ေနဖူးတယ္
လြဲမွားလမ္းၫႊန္ဆိုင္းဘုတ္ေတြေနာက္ မလိုက္ဘဲ လူသားဆန္မႈလမ္းအတိုင္း လိုက္ခဲ့တယ္
ခါတစ္ရံ ကိုယ့္အရိပ္ကိုယ္ေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘဲ
သံသယျဖစ္လာေနတယ္
မွန္ထဲမွာ သူစိမ္း
ကိုယ္ဟာ ဘယ္သူလဲ
ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ျဖစ္လာေနတယ္
ကဗ်ာနဲ႔ စကားေျပာရမယ္
ကဗ်ာရွင္သန္မွာပါ
ကဗ်ာရွင္ရမယ္
ႏွလံုးတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ခုန္မႈဆီက ေပါက္ဖြားလာခဲ့တာမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ရမယ္
ခ်စ္ေမတၱာကိုပဲ ေအာ္ေခၚေနတယ္
ဒီလူ
ေခတ္အသည္းလည္း ကြဲဖူးတယ္
မနက္ ၆ နာရီ ၂၃ မိနစ္ကတည္းက မိုးမ်ားစတင္ရြာေနခဲ့တာပါ
နာမက်န္းလည္း ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္
ၿငိမ္းခ်မ္းခ်ိန္ေတြကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့တယ္
အသက္မရွိေတာ့ဘူး
ေသၿပီ
ေထာင္ေခ်ာက္ႀကီးထဲ ညပ္ပါသြားၿပီ
ခ်စ္ရသူနဲ႔
ၿမိဳ႕လံုးအႏွံ႔ ေလွ်ာက္ခဲ့ေသးတယ္
စမ္းေခ်ာင္းဘက္ဆီ သြားခဲ့ေသးတယ္
အခု စမ္းေခ်ာင္းဘက္ဆီ မဟုတ္ေတာ့ဘူး
ပင္လယ္ေတြဆီ သြားၿပီ
ပင္လယ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး
ေတာင္တန္းေတြဆီ သြားၿပီ
ဆူးခြံမ်ားရွိတဲ့ ဒူးရင္းသီးတစ္လံုးကေတာင္ ခ်ဳိၿမိန္ပါတယ္
စာနာမႈက
ဘယ္အခ်ိန္အခါမဆို ပိုလို႔ ခ်ဳိၿမိန္ေနေစရမယ္
လိေမၼာ္သီးတစ္ႁမႊာလိုေနသူေတြအတြက္
လိေမၼာ္သီးကေလးမ်ားစြာ သယ္ေဆာင္လာၿပီ
ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ လိုေနသူေတြအတြက္
ပန္းခင္းကေလးမ်ားစြာ သယ္ေဆာင္လာၿပီ
အလြန္အမင္းႏွိပ္စက္ခဲ့တဲ့ အဆိုးမ်ားစြာကို ေက်ာ္ျဖတ္မယ္
ဘ၀ႀကီးအခ်ိန္မေတာ္ ေရာက္ရွိလာတဲ့
ေလာင္ၿမိဳက္မႈေတြကို ၿငိႇမ္းသတ္မယ္
စစ္နဲ႔
အၾကမ္းပတမ္းမ်ားကို ၿငိႇမ္းသတ္ရမွာပါ
အနာဂတ္ကို ရွင္သန္ေစမယ့္ ကမၻာေလာကႀကီးကိုလည္း
သန္႔ရွင္းေနေစရမယ္
ဘယ္အရာက ပိုမိုေကာင္းမြန္ေစသလဲ
ငါ့ကဗ်ာကို ငါခင္းၿပီး
အဲဒီလမ္းကို ငါေလွ်ာက္မယ္
ေခတ္က
နည္းပညာဆိုးက်ဳိးအႏၱရာယ္လည္း ရွိႏိုင္တယ္
ေကာင္းတဲ့ ဘက္ကိုပဲ အသံုးခ်ရမယ္
ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပထားတဲ့ ငါ့ေခတ္စိတၱဇကိုေရာ မျမင္ဘူးလား
စာေၾကာင္းေရ တစ္ေၾကာင္းထဲက ေနာက္တစ္ေၾကာင္းေၾကာင္းကို ေျပးလႊားေနတယ္
ဒီစာေၾကာင္းထဲကို ေရာက္ရွိလာျပန္တယ္
တစ္မိုးခ်ဳပ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အသက္ကေလးတစ္ရက္ ကုန္သြားျပန္ၿပီ
ေႂကြတဲ့ ၾကယ္ေတြ ေႂကြသြားျပန္ၿပီ
ေမတၱာကို ႏွလံုးသားထဲမွာ သိမ္းထားတယ္
မင္းယူမလား။ ။

စိုးမင္းေအာင္
၂၀၁၀၊ ၾသဂုတ္၊ ၄
မနက္ ၇ နာရီ ၃၉ မိနစ္။

ေ၀းေ၀းေျပးေျပးေဆြးေနသူတစ္ေယာက္

မိသားစုကိစၥေတြ ႏွလံုးသားထဲ ေရႊ႕ထားခ်င္တယ္
အႏုပညာ စား၀တ္ေနေရး အေၾကာတက္ေညာင္းညာကိုက္ခဲေမာပန္းမႈမွာ သူအျပင္ေရာက္သြားတယ္ ဘယ္လိုလမ္းေတြ ျခားထားသလဲ
ခြဲစိတ္ရမယ္ဆိုလည္း ျမန္ျမန္ခြဲစိတ္ကုသမႈေပးပါ
အျပင္မွာ တစ္ေယာက္၊ အတြင္းမွာ တစ္ေယာက္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားဟာ ေရစုန္ေမ်ာေနပါတယ္
ေကာင္းကင္တစ္ခြင္လံုး မိုးသားမည္းမည္းေတြခ်ည္း
မီးေလာင္ဖုထ စိတၱဇမွာ လာအံု႔မိႈင္းၫႇိဳ႕ရီေနၾကတယ္
မင္းသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ရဲ႕ ဂ်စ္ပစီမိုးတိမ္သီခ်င္းဖြင့္ထားတယ္
အေဆြးမ်ားလည္း ေလနဲ႔ ႏွင္
ကဗ်ာနဲ႔ပဲ ျပန္လာလို႔ မရဘူးလား
ေ၀းေ၀းေျပးေျပး ေဆြးေဆြး ေဆြးလည္း
ေျပးတယ္
ႏွလံုးသားသြားလိုရာ အဆံုးအထိေရာက္ေအာင္ ေျပးတယ္
ျပဳလုပ္ထားတဲ့ အေရးအသားပဲ
ကမၻာခံစားမႈထဲက ထြက္လာတာ ကဗ်ာလား
အထိအခိုက္ေပ်ာက္ေဆးေတြ ေသာက္ၿပီး ေနေပမယ့္
အႀကိမ္ႀကိမ္ထိခိုက္ ကစဥ့္ကလ်ားနဲ႔
ပ်ံေနတဲ့ အရိပ္မည္းႀကီးေတြဟာ ကိုယ့္ေဘးနား လာ၀ဲေနတယ္
စာနာမႈမဲ့ တေစၦေတြ လာ၀ိုင္းေျခာက္လွန္႔ေနတယ္
အႏုပညာက လြဲ ဘာမွ မပိုင္ဆိုင္ခ်င္ဘူး
ေနေကာင္းတယ္ဆိုလည္း ဘ၀ႀကိဳးေတြ ျပတ္လို႔
ကိုယ္ပိုင္အမွတ္အသားေပ်ာက္ဆံုးလိႈင္းလံုးေတြ ႐ိုက္ခတ္ခံ ေ၀းေ၀းေရွာင္တိမ္းလို႔
မခ်စ္မႏွစ္သက္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ ငယ္စဥ္က တူတူပုန္းတမ္းကစားခဲ့တာေတြ အမွတ္ရလို႔
ကပ္ဆိုးေဘးဆိုး နည္းပညာ ေပါ့ပ္ယဥ္ေက်းမႈေခတ္ႀကီးထဲက ေဘးလြတ္ရာ ေျပးပုန္းလို႔
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ကိုယ္ေရးလိုက္တယ္
ကိုယ္ဘယ္သူလဲဆိုတာေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး
အဲဒီတုန္းက ဒီကဗ်ာကို ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပဖို႔ ေပးပို႔ခဲ့သလား မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး
ေရခ်ဳိးကန္ေႂကြဇလံုႀကီးထဲ ကိုယ့္ခႏၶာကို ကိုယ္ႏွစ္ျမႇဳပ္ရင္း
ေ၀းေ၀းေျပးေျပးေဆြးေနသူတစ္ေယာက္

စိုးမင္းေအာင္
၂၀၁၀၊ ၾသဂုတ္၊ ၅
မနက္ ၆ နာရီ ၅၉ မိနစ္။

အ႐ုပ္ဆန္္ဆန္ အယုတ္မ်ား

ေခါင္းက ႀကိဳးကို ဆြဲလိုက္ရင္
ေခါင္းညိမ့္ျပတတ္တဲ့ အယုတ္ေတြ

လက္က ႀကိဳးကို ဆြဲလိုက္ရင္
လက္လႈပ္ျပတတ္တဲ့ အယုတ္ေတြ

ေျခေထာက္က ႀကိဳးကို ဆြဲလိုက္ရင္
လမ္းသလားျပတတ္တဲ့ အယုတ္ေတြ

ႀကိဳးေတြကို စနစ္တက် ဆြဲလိုက္ရင္
ခိုင္းသမွ် ကျပတတ္တဲ့ အယုတ္ေတြ

စက္႐ုပ္ဆန္လာတဲ့ အယုတ္ေတြ
႐ုပ္ေသးဆန္လာတဲ့ အယုတ္ေတြ
တိရိစၦာန္ဆန္လာတဲ့ အယုတ္ေတြ
မေကာင္းဆိုး၀ါးဆန္လာတဲ့ အယုတ္ေတြ
အ႐ုပ္ေတြ အယုတ္ေတြ
အယုတ္ေတြ အ႐ုပ္ေတြ။ ။


ဆူးရင့္၊တန္႔ဆည္၊
အာဇာနည္ေန႔အား အထူးဂုဏ္ျပဳပါသည္။

ျပတ္ေရြ႕ ေၾကာ

ဘ၀ကို အားမရတဲ့ ေရာဂါ
ဆို႔ဆို႔နစ္နစ္ တုန္ရီလို႔
အသက္႐ွဴ မ၀လိုက္ပုံမ်ား
ရင္အျပည့္ ေဒါသက
ငါ သူတစ္ပါး ေယာက်္ား မိန္းမ မကြဲျပားခဲ့
ေဘးမွာ နံရံ၊ ေရွ႕ မွာ ကြန္ပ်ဴတာ မွန္ျပင္
ခ်က္တင္ေဘာက္ကုိ ဖြင့္ထား
အေရးႀကီးတယ္ ဆိုတဲ့ ကိစၥဟာ
..............................................
ေျပာစရာရွိတယ္ ဆိုတဲ့ ကိစၥဟာ
...............................................
သူငယ္ခ်င္း
+ + + + + + + + + + + + + +
+ + + + + + + + + + + +
+ + + + + + + + + + +
+ + + + + + + + + +
@ @ @ @ @@ @
@ @ @ @ @ @
@ @ @ @ @
@ @ @ @
@ @ @
@ @
@

နံရံကို ေခါင္းနဲ႔ ေျပးေဆာင့္ခ်င္လာၿပီ
မွန္ျပင္ကို လက္သီးနဲ႔ ထိုးခ်င္လာၿပီ
ဒီေနရာက အျမန္ဆုံး ေရြ႕႕ မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္
ငိုသံပါႀကီးနဲ႔ ဆိုင္းေအာက္လုပ္၊ ထြက္။

ဘ၀ကို အားမရတဲ့ ေရာဂါ
ဆို႔ဆို႔နစ္နစ္ တုန္ရီလို႔
ငါ ေငးၾကည့္ဖို႔ ေကာင္းကင္ မရွိေတာ့ဘူးလား။ ။

ဆူးရင့္၊တန္႔ဆည္၊
14 . july. 2010