ညစ္ညမ္းမႈ

နယ္နိမိတ္အတြင္း ေလွသမၺန္ေတြနဲ႔ ကူးၿပီး လာၾကသလို
နယ္နိမိတ္အတြင္းထဲကေန နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ျပန္ထြက္သြားၾကတယ္
ဆႏၵေတြ မိုးမမိခင္ ေလျပည္ထဲျဖတ္ေလွ်ာက္
သံဆူးႀကိဳးမ်ား ကာရံထားတဲ့ဆီအေရာက္ အလြန္ေဆြးသြားတယ္
ဖိစီးမႈမ်ားလည္း အၿမဲတမ္း အသစ္ျဖစ္ေပၚဖြ႔ံၿဖိိဳးေနတာကိုး
အေရးအသားတစ္ေနရာမွာ ခ်စ္ျခင္းမ်ားျဖင့္ ေတြ႔ၾကပါစို႔
အဲဒီေမွာင္ေနေသာ ေလာကထဲ ေပ်ာ္ေနေတာ့မလား
ေခြး-သြားစိပ္/ စိတ္ေတြၾကား စိတ္ပိုင္းထြက္လာတယ္
မႊေၾကေနတဲ့ စိတ္ေတြ
ေမတၱာဟာသေႏၶပ်က္က်လို႔ မ်ဳိးတံုးေတာ့မယ္
ဒုကၡ ထူထပ္မႈမ်ား မ်ားျပားဆဲ
မင္းအတြင္းခံ အတြင္းသားကို ဘယ္သတၱ၀ါကမွ် ႏူးညံ့ထိေတြ႔ျပဳၾကလိမ့္မွာ မဟုတ္
အၾကမ္းတမ္းဆံုး ခြ်တ္လႊင့္ေဆာ့ကစား ၾကမ္းတမ္းလိမ့္မယ္
တိရစ ၦာန္ေတြလို ျပဳမူက်င့္ၾကလိမ့္မယ္
တစ္စစီဆြဲၿဖိဳေတာ့မယ့္ သန္းေျခာက္ေထာင္ ရက္စက္မႈေတြ
သူပဲ အၾကင္နာအစစ္ေပးႏိုင္သလို ပံုဖမ္းမႈ
ရင္ဟာ နာက်င္ေနတယ္
ဘာလို႔ ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ
ရဲရဲက်လာေနတဲ့ အရာေတြ စီးေၾကာင္းေတြ
သင္ဟာ အလွည့္စားခံလိုက္ရၿပီး
ၿပိဳပ်က္လို႔ ရွင္သန္ေနရေတာ့တယ္
အဆိပ္ဖံုးေန႔ေတြကို ဘယ္လိုရွင္းလင္းၾကရမလဲ

စိုးမင္းေအာင္

။ တစ္ ။

ျဖတ္သန္းေနၾက လမ္းေတြဟာ အေဟာင္းအတိုင္း
၀န္္ပိသလို ေလးလံေနတယ္။
မထမ္းပိုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မြန္းၾကပ္မႈမွာ
လက္ေတြ႔က်က် ေပ်ာ္၀င္ေနတာပါ။
အေငြ႔တေထာင္းေထာင္း ထြက္ေနတဲ့
ဦးေခါင္းတစ္လံုးေၾကာင့္ ညေနခင္းေတြကို
သီးသီးသန္႔သန္႔ ခံစားဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တိုင္ ကၽြန္ေတာ္မပီသေလာက္ေအာင္
ဦးတည္ရာ ပစ္မွတ္မဲ့ ခုတ္ေမာင္းသြားတဲ့
ေန႔ရက္ဆိုးေတြဟာလည္း
ကဗ်ာဆန္ဆန္ ေနထိုင္ဖို႔နဲ႔ စနစ္တက် ရွင္သန္ဖို႔အတြက္
စိတ္၀မ္းကြဲေနတယ္ဆိုတာ ေျပာျပမေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။


၀တ္မႈန္ကူးခြင့္ မရွိတဲ့ တံခါးခ်ပ္ေတြ ပိတ္ပစ္လုိက္တယ္။
ေလေကာင္းေလသန္႔ကို ေရြးျခယ္ၿပီး
႐ွဴ႐ႈိက္တတ္တဲ့ အေရာင္ေလးအတြက္
စိတ္က ေရစီးကမ္းၿပိဳ ေ၀့၀ဲေနျပန္ေရာ့။
ဘယ္အရာကိုမွ မသိခ်င္ေတာ့ပါဘူးေလ။
တံခါးခ်ပ္ေတြ ျပန္ဖြင့္ေပးလုိက္ပါတယ္။


ေပ်ာ္ရႊင္လို႔ မရတဲ့ ခံစားမႈကို ရင္ဘတ္ထဲ ထည့္ၿပီး
ကၽြန္ေတာ္ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းလာခဲ့တယ္။
ေစာင္းယားရိပ္ေအာက္မွာ
တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ေနလိုက္ပုံမ်ား။


ညအလင္းေပ်ာ့ေပ်ာ့ဟာ
ေမွာင္ရိပ္သန္း ငိုက္ျမည္းေနၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕တည့္တည့္က ဗန္ဒါ႐ြက္ေၾကြေတြကုိ
အသက္မဲ့သလို ေငးေနလိုက္တယ္္။


မေတြ႔ခ်င္လည္း ျမင္ေနရတဲ့ ႐ႈခင္းေတြက
ကားလမ္းမေပၚက အ႐ႈပ္အေထြးေတြ၊
အတုအစစ္မခြဲျခားရေသးတဲ့ လူေတြ၊
လုိင္စင္မရွိတဲ့ ေစ်းသည္ေတြ၊ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ၊
အခြံေတြ၊ အလိုမက်တိုင္း ခြာထုတ္ေနရတဲ့ သက္ျပင္းေတြ၊
အရိအ႐ြဲေတြ၊ အမွားေတြ၊ အေမာေတြ...။


“ အမွတ္မထင္ ထိုးစိုက္လာတဲ့ အေရာင္ေလးတစ္ခု ”
ဒါဟာ မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြရဲ႕
တရားမ၀င္ ဖမ္းစားေျခာက္လွန္႔မႈ မဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။
အဲဒီေသခ်ာမႈကို ေသေသခ်ာခ်ာသိေနတဲ့
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း
ငိုရယ္ဖို႔ အသိတရားက ေမ့ေလ်ာ့ ေနျပန္ေရာ့။


“ေ၀း း း”
အေရာင္ေလးကို လွမ္းေခၚလိုက္တဲ့
အသံဟာ ကၽြန္ေတာလည္ေခ်ာင္းကတဆင့္
ၿပိဳဆင္းေလ်ာက်သြားတယ္။
အေရာင္ေလးက တေစၦဆန္ဆန္
စကားမေျပာဘဲ ေရွ႕ဆက္ေလ်ာက္သြားသလို
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ဆန္ဆန္
ျငင္းပယ္မႈ ပ႐ုိဂရမ္ထဲ ၀င္ထုိင္ေနလိုက္တယ္။


မၾကာခင္ အခ်ိန္ပိုင္းေလးမွာပဲ
အေရာင္ေလးဟာ လာရာလမ္းဆီ ျပန္ေကြ႔လာခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမလဲ။
ဘာကို ကၽြန္ေတာ္လုပ္ရမလဲ။
အေရာင္ေလးေနာက္မွာ
ကၽြန္ေတာ့္အရိပ္ဟာ လိုက္ပါသြားတယ္။


“ဘာလို႔ တေကာက္ေကာက္ ေလ်ာက္လိုက္ေနတာလဲ”
ကၽြန္ေတာ္ ငတ္မြတ္ဆာေလာင္ခဲ့တဲ့
အေရာင္ေလးရဲ႕ အသံပါ။
ႏွလံုးသားထဲ ကၽြန္ေတာ္ထြင္းေနတဲ့
အကၡရာကို ဘယ္သူမွ မျမင္ခဲ့ဘူး။
ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း ေျပာမျပျဖစ္ခဲ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ့္ အေရာင္ေလးေရာ ျမင္ႏိုင္ပါ့မလား။


အသက္ဇီိ၀ိန္ကို အၿပီးအပိုင္ စြန္႔လႊတ္ရေတာ့မယ့္
ရာဇ၀တ္သား တစ္ေယာက္လို
ရင္ထဲ ၀မ္းထဲ ေနထိုင္လို႔ မေကာင္းဘူး။
ခက္ေတာ့တာပဲ။
ေလေလ်ာ့ေနတဲ့ ေလထိုး႐ုပ္တစ္ခုလို
ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္မႈဟာ
ပံုပ်က္ ပန္းပ်က္ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။


ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းက
“ေဟ့ေကာင္ မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ”
“............................”
“မင္းကိုၾကည့္ရတာ တစ္ခုခုျဖစ္ေနသလိုပဲ”
“...........................................”
ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္တဲ့ အသံကို
သူငယ္ခ်င္း နားမလည္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။


။ ႏွစ္ ။

ဟုတ္ပါတယ္......။
အေရာင္ေလးနဲ႔ ပတ္သက္လာတိုင္း
ေကာင္းကင္တစ္ျပန္႔စာ စိတၱဇေတြနဲ႔
အ႐ူးတစ္ေယာက္လို
ကၽြန္ေတာ္လြင့္ေမ်ာေနတတ္ပါတယ္။
ရင္ညႊန့္တည့္တည့္မွာ စိုက္၀င္ေနတဲ့
ဆူးတစ္ေခ်ာင္းကို ႏုတ္မပစ္ရက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္
မိုက္တြင္းနက္ ဆိုးသြမ္းေနသူ တစ္ေယာက္ကို
ခင္မ်ားတို႔ လိုက္ရွာၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း
ကၽြန္ေတာ္ကိုပဲ ေတြ႔ရမွာပါ။


အလြမ္းေတြ တရိပ္ရိပ္ စီးေနတယ္။
အဲဒီအလြမ္းေတြကိုပဲ ႏံုႏံုအအနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္ေမာ့ေသာက္ေနတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ေန႔ရက္ေတြ
ေဟာင္းႏြမ္းသြားခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဆုပ္ကိုင္းထားတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာလည္း
အေရာင္ေလးအနားမွာပဲ
မ်က္စိလည္ လမ္းမွားေနခဲ့တာပါ။
မသိလို႔ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အရွိတရားတစ္ခုလို႔
ေျပာမယ္ဆိုရင္လည္း ရႏိုင္ေလာက္တဲ့ အေျခအေနပါ။


တယ္လီပလီအားကိုးနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္အေရာင္ေလးကို ရင္ဖြင့္ျပတယ္။
တယ္လီပလီအားကိုးနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္အေရာင္ေလးဆီ စကားေတြ ေျပာေနတယ္။


“အေရာင္ေလးေရ မင္းကို ငါ သိပ္ခ်စ္တယ္”
“မင္းကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့တာ ငါပါကြာ”
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားသံေတြ၊
စကားေတြ၊ စကားလံုးေတြ၊
အေရာင္ေလး ၾကားႏိုင္ပါ့ မလား။
ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္နဲ႔ လိုက္မမီေတာ့ဘူး။


မီမယ္ထင္ရင္ေတာ့
ခင္မ်ားတို႔ ဦးေႏွာက္ေတြ လိုက္ၾက႐ုံေပါ့။
အခ်ိန္ေတြ ပုတ္သိုးလာတာနဲ႔ အမွ်
အရာအားလံုးဟာ အေဟာင္းရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ
ေနရာယူသြားၾကလိမ့္မယ္။
ဒါကို ကၽြန္ေတာ္လက္ခံတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ အေရာင္ေလးလည္း လက္ခံႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။


။ သံုး ။

ကၽြန္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ အခိုက္အတန္႔ယာယီမွာ
အိပ္မက္ထဲ အေရာင္ေလးေရာက္လာၿပီး
ကၽြန္ေတာ္ကို စကားေတြေျပာတယ္။


“နင္က ေတာ္ေတာ္ စိတ္ကူးယဥ္တတ္တာပဲေနာ္”
“ဘာထူးလို႔လည္း အဲဒါလည္း စိတ္ကူးယဥ္တာပဲ”
“ဟင္ ဘယ္လိုဟာႀကီးလည္း”
“နင္ ျပန္႔ကားထားတဲ့ စိတ္ေတြက
အျပင္မွာ နင္ႀကိဳးဆြဲသလို ကျပတတ္လို႔လား”
“ထားပါေတာ့ေလ ငါကမွ စိတ္ကို အယဥ္အ႐ုိင္းမခြဲတတ္တာ”
“စိတ္အက်ဥ္းက ရွစ္ဆယ့္ကိုးပါးေပါ့ ဟုတ္လား”
“အက်ယ္ၾကေတာ့ ဘာလို႔ တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ္ ျဖစ္သြားရတာလဲ”
“အ႐ူးစုပ္”


။ ေလး ။

မုိးေမွ်ာ္ဆာေလာင္စိတ္မ်ား
အန္ေခ်ာ္တိမ္းေစာင္းသြားတဲ့ ကၽြႏ္ေတာ္ဟာ
အေမွာင္ထုရဲ႕သိပ္သိပ္သည္းသည္း
၀ါးမ်ဳိျခင္းကို ခံေနရပါတယ္။
ညရဲ႕ အေျပးမ်ားလည္း လိပ္တစ္ေကာင္လို
တံု႔ဆိုင္း ေႏွးေကြးလြန္းလွပါရဲ႕ ။


ပံုတူ မ်ဳိးပြားျခင္းခံရတဲ့ “ေနၾကာပန္း”
ပန္းခ်ီကားကို ဗလာစာအုပ္အဖံုးက
ျဖတ္ေတာက္ ထုတ္ယူလိုက္တယ္။
ဣေျႏၵကင္းမဲ့ေအာင္ စီးဆင္းလာတဲ့
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈေၾကာင့္
ခုနက ပန္းခ်ီကားကို နံရံမွာ ကပ္ထားလိုက္တာပါ။
ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုး တစ္ေယာက္ေတာ့
သိႏိုင္လိမ့္မယ္ မထင္ပါဘူး။


ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ရဲ႕
စည္းကမ္းခ်က္တစ္ခုက
ညဆယ္နာရီေက်ာ္တိုင္း မီးပ်က္ေလ့ရွိပါတယ္။
အေမွာင္ကို တရင္းတႏွီး ခံစားခြင့္ရလို႔
ေက်းဇူးတင္စရာေပါ့။


အိပ္မေပ်ာ္တိုင္း ဖြင့့္ထားတတ္တဲ့
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးတစ္စံု။ ပုဂၢလိပိုင္ ျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္မ်ား၊
မၿပီးျပတ္ႏိုင္ေသာ ဘ၀ဖိုင္တြဲမ်ား၊
အဖုအထစ္ ၀ါဒကြဲျပားမႈမ်ား၊
အေလအလြင့္ေန႔ရက္မ်ား၊
ေမြးရပ္ေျမက ညီ ညီမေလးမ်ား၊


“ကဗ်ာဆရာဆိုတာ ေငြကလြဲရင
္ အရာအားလံုးကို ဖန္ဆင္္းႏိုင္တယ္”
ဆရာေအာင္ဘညိဳရဲ႕
ကဗ်ာအပိုင္းအစမ်ား၊


“အခ်စ္႐ူးေလးကို ခံစားေပးပါ
ဆိုင္သူမသိပဲ ခ်စ္ေနမွာ”
ထြန္းအိျႏၵာဗိုရဲ႕ သီခ်င္းသံမ်ား၊
ေန၀င္သြားေပမယ့္
၀င္ရေကာင္းမွန္းမသိတဲ့ ခံစားမႈမ်ား၊
အေမ့ ပံုျပင္ အေဟာင္းမ်ား၊


အားစိုက္ၿပီးမွ လွမ္းလို႔ရတဲ့
ကၽြန္ေတာ္ေျခေတာက္မ်ား၊
ေကာက္ေကြးေနတဲ့
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ လက္မ်ား၊
႐ြဲ႕ ေစာင္းေနတဲ့
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ပါးစပ္မ်ား၊
အားလံုး.....အားလံုးဟာ
အေမွာင္ရဲ႕ ပိုက္ကြန္မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ
မလူးသာ မလြန္႔သာ နစ္ျမဳတ္ေနၾကပါတယ္။


ကၽြန္ေတာ္ေသြးသားက
စာေပတစ္ခုကို ဆာေလာင္လာတဲ့အတြက္
ဖေယာင္းတိုင္ကို လိုက္ရွာတယ္။
အေမွာင္ဟာ အေမွာင္အတိုင္းပါပဲ။
မီးျခစ္တစ္လံုးကို ပထမဆံုး ေတြ႔လိုက္ရလို႔
၀ါက်င့္က်င့္ အေရာင္အလင္းေတြ
အခန္းထဲ ျပန္႔က်ဲလာခဲ့တာေပါ့။


ဖေယာင္းမီးကို ဖက္တြယ္ထားရတဲ့ ည။
အဲဒီညကို “ ည မပီသဘူး ”လို႔ ေျပာလို႔ရမလား။


လၻက္ရည္၊ ေကာ္ဖီမစ္၊ ေရေႏြၾကမ္း၊
လၻက္သုတ္နဲ႔ ေရာေႏွာေမႊေႏွာက္ထားမိလို႔
အိပ္စက္ျခင္းဆိုတာကလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔
မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္လို႔မရတဲ့ ေဗဒ။
ေ၀းသည္ထက္ ေ၀းတဲ့ ေနရာဆီ
ေမာင္းႏွင္သြားၾကတဲ့ အိပ္စက္ျခင္းေတြကို ၾကည့္ရင္း
သဘာ၀ကို သဘာ၀အတိုင္း လက္ခံဖို႔
ကၽြန္ေတာ္၀န္းေလးေနမိတယ္။


ဖတ္မိတဲ့ စာအုပ္ကလည္း
တိုက္ဆိုင္မႈမရွိတဲ့ သံစဥ္။
စာအုပ္ကို ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။


“အိပ္စက္ျခင္း”
ဒါကို အဘိဓမၼာစကားက
“ဘ၀င္စိတ္”တဲ့။
႔ ေဒါသနဲ႔ မွ်ားယူေနမိေတာ့
အဲဒီစိတ္ကလည္း
ကၽြန္္ေတာ္ကို စိတ္၀မ္းကြဲေနပါတယ္။


ဖေယာင္းမီးကို ပိတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္
အေမွာင္ဟာ အေမွာင္အတိုင္း
ကၽြန္ေတာ္၀န္က်င္အႏွံ႔
ထူထူထဲထဲ ေရာက္ရွိလာျပန္ေရာ့။
အင္ဂ်င္သံေတြ၊ ေခြးအူသံေတြ
အလိုမတူ ၾကားေနရပါတယ္။


အေမွာင္တြင္းနက္နက္ထဲ
အေမွာင္က်ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားဟာ
အိပ္ဖန္ေစာင့္နတ္သမီးျဖစ္တဲ့
အေရာင္ေလးကို လြမ္းဆြတ္သတိရေနပါတယ္ဆိုရင္
အျဖစ္သည္းလြန္းရာမ်ား က်ေနမလား။


ညဟာ
အေမွာင္ရဲ႕ ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွာ
ေ၀့ေ၀့လြင့္ေနပါတယ္။


။ နိဂံုး ။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပိုလီယိုေရာဂါနဲ႔
လူ႔ေလာကထဲ ေရာက္ရွိလာတဲ့
လူသားတစ္ေယာက္ပါ။
ေမြးကတည္းက ကံႀကမၼာဟာ
ကၽြန္ေတာ္ကို မ်က္မွန္စိမ္းတပ္ၿပီး ၾကည့္ခဲပါတယ္။
၀ူး၀ါး ၀ူး၀ါးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္စကားသံေတြကို
ခင္မ်ားတို႔ နားလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။


ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ အေရာင္ေလးကို
အခ်စ္အေၾကာင္းေတြ ရင္ခုန္သံေတြ
ခင္မ်ားတို႔လို ေျပခ်င္ေနပါတယ္။


အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မွာ
စကားေတြကို စိတ္ထဲကပဲ ေျပာဆိုေနရပါတယ္။
စိတ္ထဲမွာပဲ လြင့္ေအာ္ေနရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္နဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္မိတဲ့
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕အေရာင္ေလးေရာ
ကၽြန္ေတာ့္စကားသံေတြ လြင့္ေအာ္သံေတြ
ရင္ခုန္သံေတြကို ၾကားႏိုင္ပါ့မလား။


“ အေရာင္ေလးေရ... မင္းကုိ ငါ သိပ္ခ်စ္တယ္ ”
“ မင္းကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့တာ ငါပါကြာ ”





ဆူးရင့္၊တန္႔ဆည္၊
အေရာင္ေလးသို႔ အမွတ္တရ ေရးဖြဲ႔ပါသည္။
Note: :telepathy- အေ၀း၌ ရွိေနသူအား စိတ္ခ်င္းဆက္သြယ္မႈ။

စိတ္ေလာင္ ႐ႈေမွ်ာ္ခင္း

(တစ္)

ကၽြန္ေတာ့္ အေတြ႔အႀကံဳကို
ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တိုင္ မွတ္သားခြင့္ရလိုက္တဲ့
အသိမ်ဳိး မဟုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမြးတဲ့ေန႔ဟာ
ေအာက္တိုဘာ(၂၉)ရက္္ေန႔ျဖစ္သလို
ညရဲ႕ေကာင္းကင္တစ္ျပင္လုံး ၾကယ္ေရာင္ လေရာင္ေတြ
ခင္းက်င္းျပသခြင့္ရွိတဲ့ သီတင္းကၽြတ္လဆန္း (၁၄)ရက္္ေန႔လည္း ျဖစ္ပါသတဲ့ ။

အေမေျပာျပတဲ့ စကားမို႔ မမွားေလာက္ဘူးထင္တာနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္ယုံယုံၾကည္ၾကည္ လက္ခံလိုက္ပါတယ္ ။
ကိုယ့္ဇာတာကို ျပန္ၿပီးဖတ္ႏိုင္ေလာက္တဲ့
ႀကီးျပင္းမႈ အခ်ိန္ကာလဆီေရာက္ျပန္ေတာ့
“အိုး ငါ အဂၤါသားႀကီးပါလား ”လို႔
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အံ့ၾသစိတ္ ၀င္မလာမိတာလည္း
ကိုယ့္လူတို႔ မသိေသးတဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုပါ ။

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္စဥ္က ဆရာဘုန္းႀကီး သင္ၾကားေပးလိုက္တဲ့
“ ဦးညိဳ ေခမာ သုတ ေ၀ရီ ရန္အစီစီ ”ဆိုတာ
ဖိတ္စာမရဘဲ ေရာက္လာတဲ့
ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တည့္တည့္က နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္ ။
တနဂၤေႏြဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ၿဂိဳဟ္
ကၽြန္ေတာ္က တနဂၤေႏြရဲ႕ ပဋိပကၡေဘးရန္ ။

(ႏွစ္)

မနက္ခင္းတစ္ခုဟာ
သဘာ၀ထဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္၀င္၀င္ စီးဆင္းလာပါတယ္ ။
မိုးရာသီက ေမြးတဲ့ တိမ္စိုင္ တိမ္လိပ္ေတြ ျဖစ္ေပမယ့္
အရင္အတိုင္း ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ မေနၾကေတာ့ဘူး ။
ေရခ်ဳိးဆိပ္ကို ေက်ာခိုင္းလာတဲ့
မိ္န္းမပ်ဳိတစ္ေယာက္လို လင္းလို႔ သစ္လို႔ ။
အဲဒီ မနက္ခင္းထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ျဖစ္ၾကပါတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္ထင္မွတ္မထားတဲ့ အခ်ိန္မွာ
အမွတ္မထင္ေမးလိုက္တဲ့
သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေမးခြန္းႏွစ္ခုကိုလည္း
သူ႔သေဘာက် လက္ခံႏိုင္ေလာက္တဲ့ အေျဖကို
ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္နဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳက

ဆုံးျဖတ္ခ်က္ထုတ္မေပးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

“ ဆန္႔က်င္ဘက္ လိင္ကို မဆာေလာင္တဲ့ ပုထုဇဥ္ဆိုတာ မင္းေတြ႔ဖူးလား ”
“ အားလုံးကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ အခ်စ္ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို ငါသိခ်င္တယ္ကြာ ေျပာျပပါလား ”

ကၽြန္ေတာ္ ၀န္ခံလိုက္ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ညံ့ဖ်င္းမႈနဲ႔
မနက္ခင္းဟာ တနဂၤေႏြေအာက္က ေန႔စြဲတစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း
သိလိုက္ရခ်ိန္မွာ
ကၽြန္ေတာ့္ကို က်ဳိးေၾကေနတဲ့ စိတၱဇတစ္ခ်ဳိ႔က
အထီးက်န္ဆန္တဲ့ တဲပ်က္တစ္လုံးဆီ
ေခၚေဆာင္သြားၾကပါတယ္ ။

လိုရာဆီ ပစ္မွတ္လြဲေခ်ာ္သြားတဲ့
အားလပ္ရပ္ အထား အသိုမ်ား ။
ဒိုင္ယာရီထဲက အမိႈက္မ်ား ၊
ေခ်းေညာ္အထပ္ထပ္ အသုံးအေဆာင္မ်ား ၊
အသံတိတ္ ေရခဲတုန္းမ်ား ၊
ေလာကဓံဆိုး ေလးခုရဲ႕ ယုယ ပြတ္သပ္ခ်က္မ်ား ၊
၀ါက်င့္က်င့္ အတိတ္ရနံ႔မ်ား ၊
လည္မ်ဳိညွစ္ ဆြဲရမ္းခံရတဲ့ လြယ္အိပ္ထဲက အမိုက္အမဲမ်ား ၊
လက္ေပၚနဖူးရာ ထင္တဲ့ အေတြးမ်ား ၊
နဖူးေပၚ လက္ရာထင္တဲ့ စိတ္ကူးမ်ား ၊
တီးခတ္ရင္း မ်က္စိလည္သြားတဲ့ pattern မ်ား ၊
အနယ္အမႈန္ ျပႆဒါး လွလွေလးမ်ား ၊
ေလ့က်င့္ခန္း ဓာတ္ျပားေဟာင္းမ်ား ၊
အနီးဆုံး ၀န္းက်င္က ခဏိက၀ါဒီ ဆက္ဆံေရး ၀တ္မႈန္မ်ား ၊
စား၀တ္ေနေရး ဟစ္ေအာ္ၿခိမ္းေခ်ာက္မႈမ်ား ၊
အၿပံဳးအတု အေရးျပား တြန္႔ေခါက္သံမ်ား ၊
ဖက္ရွင္မ်ား ၊ အလွကုန္မ်ား ၊ စကားေျပာစက္မ်ား ။

ဒါေတြ အားလုံးကို အထီးက်န္ဆန္ဆန္
ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႕ခ်င္ဘဲ ေတြ႕ေနရပါတယ္ ။
ဒါေတြ အားလုံးကို အထီးက်န္ဆန္ဆန္
ကၽြန္ေတာ္ မေတြးခ်င္ဘဲ ေတြးေနရပါတယ္ ။

အဲသည္လို အေတြးေတြ ေတြးျဖစ္လိုက္တိုင္း
ကၽြန္ေတာ့္နာရီေတြဟာ
ေသာက္လက္စ စီးကရက္တစ္လိပ္လို
မီးေလာင္ခံေနရပါတယ္ ။
စိတ္လိုလက္ရ ဖြင့္ျပခ်င္တဲ့
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ကို တနဂၤေႏြဟာ
ဆိတ္သုဥ္းျခင္းအတိနဲ႔ ပူေလာင္ေစပါတယ္ ။

စြယ္ေတာ္တစ္ရြက္ကို ဆြတ္ေခၽြဖို႔ႀကံရြယ္ခဲ့ေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ့္အနာဂတ္ဟာ အလင္းမရွိတဲ့ ေန႔ရက္ ၊
မ်ဥ္းၿပိဳင္ေတြ တစ္လမ္းဆီ ေျပးလႊားေနၾကပါတယ္ ၊

ပုထုဇဥ္လူသားတိုင္းရဲ႕ အေမွာင္ဆုံး ဆာေလာင္စိတ္နဲ႔
အခ်စ္ရဲ႕ တစ္စြန္းတစ္စ ဖြင့္ဆိုခ်က္ကို
ကၽြန္ေတာ္သိပ္ၿပီးေျပာခ်င္ေနပါတယ္ ၊
အိပ္မက္တစ္ခုေတာင္ မက္ခြင့္မေပးဘဲ
ျပတ္ေတာက္သြားတဲ့
ဂစ္တာႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကို ေငးၾကည့္ရင္း
ဆာေလာင္စိတ္နဲ႔ ဖြင့္ဆိုခ်က္ တစ္စြန္းတစ္စကို
ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး ၊

လူေတြနဲ႔ ေ၀းေ၀းေနခဲ့ပါတယ္ ၊
လမ္းေတြနဲ႔ ေ၀းေ၀းေနခဲ့ပါတယ္ ၊
ပင္လယ္မွာ နစ္ျမဳတ္သူ တစ္ေယာက္ဟာ
ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္သလို
ကၽြန္ေတာ္လက္ပစ္ကူးရင္း ေမာပန္းခဲ့တဲ့
ေန႔ရက္ရွည္ေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္ ၊
ကိုယ့္လူတို႔ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ငုတ္လ်ဳိး၀မ္းေခါင္းနာေတြ ၊
အိပ္မက္မွတ္တိုင္ေတြ ၊
ဆည္းဆာေလနီၾကမ္းေတြဟာ
ကၽြန္ေတာ္ေန႔တိုင္း ၀တ္ဆင္ေနရတဲ့
သကၠရာဇ္တစ္ဆင္စာ မြန္းၾကပ္မႈေတြ ပါ ၊
တနဂၤေႏြကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္တယ္ ၊
ကၽြန္ေတာ့္ လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္
(၂၄)နာရီလုံးလုံး အိပ္ေရး၀၀ အိပ္ပစ္ရမွာလား
အိပ္စက္ျခင္းကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္တယ္။
ေက်းဇူးျပဳ၍ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမ့ေဆးေပးဖို႔ ႏွီးေႏွာ တိုင္ပင္ၾကပါ။

(သုံး)

၂၀၀၆-ေဖေဖၚ၀ါရီ ။
ကၽြန္ေတာ္ လူေတြနဲ႔
လူလူသူသူ စကားျပန္ေျပာခဲ့ပါတယ္ ။
ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္ရတဲ့ တနဂၤေႏြတစ္ေန႔မွာ
အေဖၚ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ
မိေက ေရာက္လာၿပီး
သူအေဖၚ ေကာင္မေလးနဲ႔လည္း
မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။
ၿပီးမွ သူ႔ေရွ႕မွာ ခ်ထားတဲ့ ေကာ္ဖီခြက္ကို
သူ႔ႏွဳတ္ခမ္းနဲ႔ မိတ္္ဆက္ လိုက္တာပါ ။

၀ိုင္၀ိုင္
မိေက မိတ္ဆက္ေပးတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ နာမည္ပါ ။

ခင္မင္စရာ ေကာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးလို႔
ကၽြန္ေတာ္ ထင္ခဲ့မိတာ
တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲေခ်ာ္သြားခဲ့ပါတယ္ ။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ အဲဒီေကာင္မေလးဟာ
ခ်စ္စရာ တကယ္ေကာင္းတဲ့ ေကာင္မေလး ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။
ေန႔ရက္ေတြ ေရြ႕ လွ်ားလာတာနဲ႔ အမွ်
ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္းႏွီးမႈဟာ
တစ္စတစ္စ ဖြံၿဖိဳးရင္သန္ခဲ့ပါတယ္ ။

အညာကို ျပန္မယ့္ မိေကကို
ေအာင္မဂၤလာအေ၀းေျပး ကား၀င္းအထိ
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔၀ိုင္၀ိုင္ လိုက္ပို႔ၾကေတာ့
အရင္ကထက္ ေႏြးေထြးလာခဲ့ပါတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္
ေယာက်ၤားေလး ေရာဂါနဲ႔ ေဆးရုံေရာက္ေတာ့
အရင္ကထက္ ပူေႏြးလာခဲ့ပါတယ္ ။

တန္႔ဆည္ကို ျပန္မယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို
မိေကနဲ႔ ၀ိုင္၀ိုင္ ဘူတာႀကီးအထိ လိုက္ပို႔ၾကေတာ့
အရင္ကထက္ ပူေလာင္လာခဲ့ပါတယ္ ။

သြားအေခါင္းေပါက္ၿပီး
သြားကိုက္ေ၀ဒနာ ခံစားေနရတဲ့
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္
ေဆးရုံေရာက္ေတာ့
အရင္ကထက္ ပူျပင္းလာခဲ့ပါတယ္ ။

“တနဂၤေႏြေန႔ အလည္လာခဲ့မယ္ေလ”

၀ိုင္၀ိုင္ရဲ႕ စကားသံေလးကို ၾကားရတဲ့ေန႔မွာ
ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လို ျဖစ္သြားခဲ့သလဲဆိုတာ
ေျပာမျပတတ္ေအာင္ပါ ။
တနဂၤေႏြကို ေၾကာက္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ေလွ်ာ့သြားပါတယ္ ။
အဲဒီ တနဂၤေႏြက စၿပီး
ေရာက္လာမယ့္ တနဂၤေႏြတိုင္းမွာ
၀ိုင္၀ိုင္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္တတ္ခဲ့ပါတယ္ ။
၀ိုင္၀ိုင္ဟာ အဂၤါသမီးျဖစ္ေၾကာင္း သိခြင့္ရလိုက္ေပမယ့္ ၊
တနဂၤေႏြကို သူေၾကာက္ခဲ့ဖူးသလားဆိုတာ မေမးရလိုက္ပါဘူး ။

တနဂၤေႏြမ်ားစြာ ငိုတစ္ခါ ရယ္တစ္လွည့္နဲ႔
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကပါတယ္ ။
တစ္ပတ္မွ တစ္ရက္ပဲ ရပိုင္ခြင့္ရွိတဲ့
တနဂၤေႏြကို ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခုန္တယ္ ။
ေနပူပေစ မိုးရြာပေစ
တနဂၤေႏြကို ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိဦးမွာပဲ ။
တနဂၤေႏြအေၾကာင္း စဥ္းစားမိတိုင္း
ကၽြန္ေတာ္ ၀ိုင္၀ိုင္ဆီ ရြက္လႊင့္ခဲ့တာမ်ဳိး ၊
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က တနဂၤေႏြဟာ
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ၊
ပိုက္ဆံရွိတဲ့ တနဂၤေႏြဆို ပိုက္ဆံရွိသလို
ေငြျပတ္တဲ့ တနဂၤေႏြမွာလည္း ေငြျပတ္တဲ့အတိုင္း ။
၀ိုင္၀ိုင္နဲ႔အတူ ဘုရားေပၚ ေရာက္ျဖစ္တဲ့
တနဂၤေႏြဆိုရင္ ဒိုင္ယာရီထဲမွာ
ေက်ာက္စာထြင္းၿပီး သိမ္းဆည္းထားလိုက္တယ္ ။
တနဂၤေႏြ မပီသခဲ့ရင္
ကၽြန္ေတာ္ဟာ တနဂၤေႏြနဲ႔
အရူးတစ္ေယာက္လို ရန္ျဖစ္တတ္ပါတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္ ရွိဳက္သြင္းခဲ့တဲ့ ေလမွာ
တနဂၤေႏြဓာတ္ေတြ ပါ၀င္သလို
ေန႔တိုင္းမ်ဳိသြင္းခဲ့တဲ့
ကၽြန္ေတာ့္ အစာအိမ္မွာလည္း
တနဂၤေႏြ အာဟာရေတြ ရွိေနပါတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္ ေရတြက္မိတဲ့လက္ဟာ
တနဂၤေႏြေရာက္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ။
ျဖစ္ခ်င္တာ ေတာင္းခြင့္ရွိမယ္ဆိုရင္
၀ိုင္၀ိုင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့
တနဂၤေႏြမ်ားစြာကို ကၽြန္ေတာ္ လို္ခ်င္တယ္ ။

၀ိုင္၀ိုင္လက္ေမာင္းက အမာရြတ္ေလးကို
တနဂၤေႏြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ခ်င္တယ္ ။
၀ိုင္၀ိုင္းရဲ႕ သီခ်င္းေတြ လိုက္လိုက္ဆိုတတ္တဲ့
(၀ိုင္၀ိုင္း အသံနဲ႔ လုံး၀မတူတဲ့)
၀ိုင္၀ိုင္ရဲ႕ အသံေလးကို
တနဂၤေႏြတိုင္း ၾကားခ်င္ေနပါတယ္ ။
ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတၱဇ သက္သက္ပါ။


ကၽြန္ေတာ့္ တနဂၤေႏြမွာ ဘယ္သူမွ
မျမင္ေတြ႔ႏိုင္တဲ့ နိမိတ္ပုံ တစ္ခုရွိတယ္။
အဲဒီနိမိတ္ပုံေလးက အသားမစားတဲ့
အေသြးအသားနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတာပါ။

အဲဒီတည္ေဆာက္မႈေလးဟာ
တစ္ရံတစ္ခါ တနဂၤေႏြဆိုရင္
ကၽြန္ေတာ့္ ျပတင္းတံခါးနားမွာ
တစ္ေရးတစ္ေမာ အိပ္စက္တတ္ပါတယ္။

အိပ္စက္ေနတဲ့ လက္သည္းေလးေတြေပၚမွာ
နီညိဳေရာင္ ဆိုးေဆးမ်ား
ျခယ္သထားတတ္ပါတယ္။

ျခယ္သမႈ အားလုံးရဲ႕ ေအာက္မွာ
အျဖဴေရာင္ဖိနပ္ တစ္ရံကို
၀တ္ဆင္ေလ့ရွိပါတယ္။

ဖိနပ္ေလး အျပင္ထြက္တိုင္း
အစိမ္းႏုေရာင္ ထီးေလးတစ္ေခ်ာင္းက
ရာသီဥတု ဒဏ္ကို ကာကြယ္ေပးပါတယ္။

တနဂၤေႏြဆိုတာ
၀ိုင္၀ိုင္နဲ႔ ထပ္တူက်တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။
တနဂၤေႏြဆိုတာ
၀ိုင္၀ိုင့္ရဲ႕ အားလပ္ရက္ ကမ္းေျခပါ။
တနဂၤေႏြဆိုတာ
၀ိုင္၀ိုင္ရဲ႕ အလွအပ ျဖစ္သလို
ကၽြန္ေတာ္အိပ္မရတဲ့ ညေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
တနဂၤေႏြဆိုတာ
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပင့္ကူအန္ တိမ္တိုက္။
တနဂၤေႏြဆိုတာ
၀ိုင္၀ိုင္နဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ရရင္ ရက္ရာဇာ ျဖစ္ၿပီး
ဆုံေတြ႔ခြင့္ လြဲေခ်ာ္သြားရင္တဲ့အခါ
ျပႆဒါး ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။


(အဆုံးသတ္)

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ဆီ
တနဂၤေႏြရဲ႕ ရန္ဓာတ္ေတြ
ဘယ္ေတာ့ စုၿပံဳေရာက္လာၿပီး ေပါက္ကြဲမလဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ
အဂၤါသားသမီးေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ တနဂၤေႏြကို
အရင္ကအတိုင္း ျပန္ၿပီး
ေၾကာက္ရြံ႕ ေနရဦးမွာလား။

ကၽြန္ေတာ္ ၀ိုင္၀ိုင္နဲ႔
တနဂၤေႏြကို သိပ္ခ်စ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ၀ိုင္၀ိုင္နဲ႔
တနဂၤေႏြကို
လြမ္းလြမ္း ေမာေမာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ပါတယ္။

ဆူးရင့္၊တန္႔ဆည္၊

မိုးစက္ေအာက္က ေျပးလမ္းေပၚ

မင္းနဲ႔ ပတ္သက္လာတိုင္း ကိုယ္အရာရာ ေလးနက္လြန္း အျဖစ္သည္းလြန္းခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ရွဴ႐ႈိက္မႈဟာ တကယ့္ အစစ္အမွန္ပါပဲ။ မင္းကေတာ့ အရာရာ ေအးစက္လို႔၊ အရာရာ မာခဲလို႔။ မင္း ကိုယ့္ကို စကားျပန္ မေျပာ ခဲ့ဘူး။ ျပန္မေျပာတဲ့ စကားသံဟာ တကယ္ပဲ မင္း အစစ္အမွန္လား။ စိတ္ထဲ မလိုအပ္တဲ့ တစ္စံုတစ္ရာနဲ႔ တစ္စံု တစ္ရာ မလိုအပ္တဲ့ စိတ္။ ဖီးလ္ျဖစ္ၿပီး ေဖာင္းသြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ကိုယ္ဟာ ၿမိဳ႔ထဲက (၃၃) လမ္းထဲကို ေရာက္ ေနတယ္။ အျပန္လမ္းမွာ တစ္ကိုယ္လံုး မိုးေရေတြ စိုစြဲလို႔။ ခြဲခြာျခင္းေနာက္ အသံဗလံမ်ားဟာ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္း အတြက္။ အသြင္အျပင္ဟာ ႐ုပ္ရွင္အျမဳေတမဂၢဇင္း အတြက္္။ စိတ္ထဲက စိတ္ကူး သက္သက္မ်ား အေၾကာင္း စိုးမင္းေအာင္ရဲ႕ ေကာင္းမေလး မိတာနဲ႔ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အစာအိမ္ထဲမွာ က်ဆိမ့္ တစ္ခြက္ကလြဲ ရင္ ဘာမွ မရွိခဲ့ဘူး။ လက္ထဲမွာ ႏွစ္ရာတန္ အႏြမ္း တစ္ရြက္က လြဲရင္ ဘာမွ မရွိခဲ့ဘူး။ ရင္ထဲမွာေတာ့ ေဒါသ စိတ္က ျပည့္လွ်ံေနတယ္။ မင္း သိပ္ေၾကာက္တတ္တဲ့ ငရဲကို ကိုယ္ဟာ မီးထြန္းၿပီး လိုက္ရွာေနခဲ့တဲ့ သူတစ္ ေယာက္လား။ မိုးေရ စက္လက္နဲ႔ လိုင္းကား တိုးစီးၿပီး မ်က္ရည္ စက္လက္နဲ႔ ငိုခဲ့ရတဲ့ အေမွာင္ေတြ မင္းမသိပါ ဘူး။ အေပါင္းအသင္းနဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကိုယ္ဟာ ေလးေလးစားစား ႐ုိးသား ခဲ့သလို အႏြံအတာခံၿပီး နက္႐ႈိင္းခဲ့ပါတယ္။ မင္းနဲ႔ ပတ္သက္လာတိုင္း ကိုယ္ ဘယ္တုန္းက အႏိုင္ယူဖူးခဲ့လို႔လဲ။ မစခင္က ၿပီးဆံုးေနတဲ့ ဒီဇာတ္လမ္းကို ကိုယ္႐ႈးသြပ္စြာ ေရွ႕ဆက္ေနမိတယ္။ ကို္ယ္ခ်ည္ခဲ့တဲ့ သံေယာဇဥ္ႀကိဳး ေတြက အခု ကိုယ့္ကို ျပန္ၿပီး မြန္းၾကပ္ေစခဲ့ၿပီ။

ကိုယ္းတစ္ေယာက္တည္း မုိးေရေတြနဲ႔ အတူ စကၠဴတစ္ရြက္လို ရိရြဲေနခဲ့ရတာ။ မင္းရဲ႕ မစာနာမႈဟာ မစာမနာ ၀င္ထြက္ သြားလာတယ္။ မင္ရဲ႕ မေလးနက္မႈဟာ မေလး မနက္ ေျပလႊားေနတယ္။ မင္းရဲ႕ မာေၾကာမႈဟာ မာေရေၾကာေရ စီးဆင္းေနတယ္။

ခမဲ ေပးသလို မာနကို မခၽြတ္တမ္း ၀တ္ဆင္ထားပါ ခ်စ္သူ။ ၿပီးေတာ့ ငရဲကို ပိုၿပီး ေၾကာက္ရြံ႕ပါ။ ထာ၀ရ ေပ်ာ္ရႊင္ ပါေစေနာ္။ ကုိယ္ဟာ မင္းေလာက္ အြန္လိုင္းေပၚ အခ်ိန္ျပည့္ မတက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။

ဘ၀ထဲ
ထဲထဲ၀င္၀င္
၀င္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔
နဲ႔နဲ႔ ယိုင္လဲက်
က်ၿပီးရင္း ဆက္က်ေနလိုက္
လိုက္လိုက္ဖမ္းေနရ
ရတာေတြ ပိုေနသလို
လိုေနတာေတြလည္း မရ
ရသမွ်ေလာက္
ေလာက္ေလာက္လားလားမရွိခဲ့တဲ့ ကိုယ္ပါ။

ေႏြမင္းသစ္ ေျပာတဲ့ ကဗ်ာက “ မူးမူးၿပီး ရစ္ ” မီးေလာင္ ရင္ဘတ္တစ္္စံုနဲ႔ ကိုယ္ဟာ မိုးေရထဲ သက္ျပင္းေတြ ခ်ေနရတယ္။ ဘာမွမရွိတဲ့ အစာအိမ္ထဲ ခါးသက္သက္ အပူလိႈင္းေတြပဲ လိမ့္လိမ့္ဆင္းသြား။ အဆင္မေျပတဲ့ ၀ါက်ေတြမေရးခ်င္ဘူး။ အဆင္မေျပတဲ့ အေၾကာင္းေတြ မၾကားခ်င္ဘူး။ အခန္းထဲ တိုး၀င္လိုက္တဲ့ ေျခရာအစံုဟာ မိုးေရေတြ စိုလို႔။ ကိုယ္ေပၚက အ၀တ္ေတြလည္း မိုးေရေတြရႊဲလို႔။

ကိုယ္စာနာခဲ့တဲ့ စာနာမႈေတြက ကိုယ့္ကိုတက္နင္းသြားၾကတယ္။
ကိုယ္ ျမတ္ႏိုးခဲ့တဲ့ ျမတ္ႏိုးမႈေတြက ကိုယ့္ေနာက္ေက်ာကို ဓါးနဲ႔ ထိုးသြားၾကတယ္။
ကိုယ္ ရစ္ေႏွာင္ခဲ့တဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြက ကိုယ့္ကို အက်ဥ္းခ်ပစ္လိုက္ၾကတယ္။
မိုးေရစို အ၀တ္ေတြနဲ႔ အတူ ကိုယ္လဲၿပိဳသြားခဲ့ရပါၿပီ။

ဘာမွ မသိေတာ့ဘူး။
ပစၥုပၸန္၊အတိတ္၊အနာဂတ္ ကိုယ္ ဘာမွ မသိေတာ့ဘူး။
ကိုယ္ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ မင္းကိုလည္း ဘာမွ မသိေတာ့ဘူး။
မိုးမ်ားလို႔ ေရနစ္သြားရတဲ့ တန္႔ဆည္က စပါးခင္းေတြ အေၾကာင္းလည္း ဘာမွမသိေတာ့ဘူး။
“ ရန္ကုန္ကို လာခဲ့မယ္ ”လို႔ ဖုန္းဆက္တဲ့ မြန္မြန္႔ အေၾကာင္းလည္း ဘာမွ မသိေတာ့ဘူး။
“ ဒီႏွစ္ၿပီးရင္ ဘြဲ႔ရေတာ့မယ့္ ” ႏိုရာ အေၾကာင္းလည္း ဘာမွမသိေတာ့ဘူး။
“ ျဖတ္သန္းမႈ တစ္ခုကို ေနာက္ျပန္ ရစ္ျပခုိင္းတဲ့ အင္ၾကင္္း အေၾကာင္းလည္း ဘာမွ မသိေတာ့ဘူး။
ေႏြမင္းသစ္ရဲ႕ မိုး အေၾကာင္းလည္း ဘာမွ မသိေတာ့ဘူး။
ကိုယ့္ အေၾကာင္း.......
သူ႔ အေၾကာင္း...........
ဘယ္သူ႔ အေၾကာင္းေတြကို ဘာမွမသိေတာ့ဘူး။
မိုးေရစက္ေတြနဲ႔ အတူ ေျပးလမ္းေပၚမွာ ကိုယ္ဟာ ဖ႐ိုဖရဲ က်ဲျပန္႔ေနခဲ့ပါတယ္။

ဆူးရင့္၊တန္႔ဆည္၊

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဓားခ်က္မ်ား

လတ္တေလာ ျဖတ္သန္းမႈမွာ
ရင္ထဲ ဦးေခါင္းထဲ
ကဗ်ာ ေသေနတယ္။

စိတ္ဆႏၵ ျပင္းျပေပမယ့္
သူ ထြက္က် မလာဘူး။

ပုံဆြဲဖို႔ စိတ္ကူးမိျပန္ေတာ့
ေဆးရွိေပမယ့္
ပုံဆြဲစာရြက္ မရွိတဲ့ အေနအထား။

ပုံဆြဲခ်င္တဲ့ စိတ္ဟာ
မိလႅာက်င္းထဲက ေလာက္ေတြလို
တရြရြ ထလို႔။

ပတ္၀န္းက်င္ကို
မ်က္စိ ကစားၾကည့္လိုက္ေတာ့
အပ္ကဒ္ ျဖတ္သား စာရြက္ေတြကို ေတြ႔တယ္
ဓား တစ္ေခ်ာင္းကို ေတြ႔တယ္။

အဲဒီ စာရြက္ေတြကို
အဲဒီ ဓားနဲ႔
လွီး ျဖတ္ပစ္လိုက္တဲ့ အခါ...။

“ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဓားခ်က္မ်ား ” လို႔
ေခါင္းစဥ္ေပးထားတဲ့
ေဟာ့ဒီ ပုံကေလးေတြ
ထြက္က်လာပါတယ္။

စိတ္႐ူးေပါက္ၿပီး
လက္ေဆာ့ ဖန္တီးထားတဲ့
အၾကမ္းထည္ တစ္မ်ဳိးေပါ့။

ဆူးရင့္၊တန္႔ဆည္၊