ဘ၀ရဲ႕ အစပိုင္းကေန ခုထိ၊ ရင္နာစရာ ရင္နင့္စရာမ်ားနဲ႔သာ ေတြ႔ႀကံဳခံစားခဲ့ရပါတယ္။
ငါ့ဘ၀က သာယာမႈ မရွိ၊ ေျဖာင့္ျဖဴးမႈ မရွိ။
ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ နည္းနည္းေလာက္နဲ႔ တက္ၾကြလိုက္တိုင္း ရင္တစ္ခုလုံးသာ
ထပ္ထပ္ခါခါ နာက်င္လာခဲ့ရတယ္။
ေကာင္ေလးရယ္ နင္ကေတာ့ အရာအားလုံးလိုလို အဆင္ေျပလိမ့္္မယ္လို႔ ငါယံုၾကည္တယ္။
ဟုတ္တယ္ေလ နင္က သူေဌးသားပဲ ၊ ခ်မ္းသာတဲ့ မိဘ အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြၾကားမွာ
ဂရုစိုက္ ခ်စ္ခင္မႈေတြနဲ႔ နင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမွာပါ။
ငါသာ မလိုအပ္တဲ့ ဒုကၡေတြ တနင့္တပိုး ၊ မိသားစု တာ၀န္ေတြကို မႏိုင္မနင္း
ေခါင္းေပၚရြက္ရင္း အခုလို မလိုအပ္တဲ့ ေနရာမွာ ထစ္ထစ္ေငါ့ေငါ့ ရွင္သန္ေနရတာေပါ့။
နင္ ငါ့ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ခဏခဏ နားပူနားဆာ ရင္ဖြင့္ေတာင္းဆိုခဲ့ေပမယ့္
ငါေလ နင့္ကို ဘာတစ္ခုမွ တုန္ျပန္ လိုက္ေလ်ာမေပးခဲ့ဘူး။
ဒါေပမယ့္ နင့္ကို ငါ ျပန္ၿပီး ခ်စ္လို႔ ရပါတယ္ဟယ္။
အခ်ိန္နဲ႔အမွ် နင့္ကို သတိရတဲ့စိတ္က ငါ့ဆီကို ဘာလို႔ ေရာက္ေရာက္လာတာလဲ။
ငါ့စိတ္အတြင္းက ခံစားခ်က္၊ ေ၀ဒနာ၊ ဒဏ္ရာေတြကို အရိပ္အေယာင္အျဖစ္
ျမဴတစ္မႈန္စာေလာက္ေတာင္ နင့္ကို ေျပာျပဖူးခဲ့လို႔လား။
ငါမွာ ေပ်ာ္ရႊင္တက္ၾကြမႈဆိုတာ ခဏေလာက္သာ ငါ့ဆီကို အလည္ေရာက္လာတတ္ၿပီး
မၾကာခင္မွာပဲ အေ၀းဆီ ေျပးထြက္သြားတတ္ၾကတယ္။
နင့္ရဲ႕ စကားလုံးေတြ ေအာက္မွာ ငါ က်ဆုံးၿပီးသြားၿပီဆိုတာ နင္မွ မသိဘဲေလ။
ငါဟာ အဲဒီေလာက္အထိ သိုသိုသိပ္သိပ္နဲ႔ တည္ၿငိမ္ဟန္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။
နင္ ငါ့ကို သိမ္းပိုက္လိုက္ၿပီလို႔ ငါကိုယ္ငါ ျပန္ၿပီး သတိထားလိုက္မိတဲ့ အခ်ိန္မွာ
ငါ့အသိစိတ္ဟာ ငါ့ရဲ႕ အေ၀းဆုံး ေက်ာက္ေခတ္တစ္ခုမွာ က်န္ရစ္ေနခဲ့ၿပီေလ။
ငါလည္း နင့္ကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္ ေကာင္ေလးရယ္။
ဒါေပမယ့္ ျမတ္ႏိုးတြယ္ငင္ ခ်စ္ခင္မိိတဲ့အေၾကာင္းကို တစ္စြန္းတစ္စေလာက္ေတာင္
ဖြင့္ဟ ၀န္ခံခဲ့လို႔လား။ ငါ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔သာ ေျပာျပျဖစ္ခဲ့တာပါ။
ငါ့မ်က္၀န္းေတြကို ဖြင့္ၿပီး နင္ဖတ္ရႈပါေနာ္။
မ်က္၀န္းဆိုတာ ႏွလုံးသားရဲ႕ ျပတင္းေပါက္တဲ့ေလ။
ငါ့ႏွလုံးသားနံရံမွာ နင့္နာမည္ေတြကို အထပ္ထပ္ ငါ ေရးထိုးထားတယ္။
ငါတို႔ရဲ႕ ဘ၀ႏွစ္ခုက ဆန္႔က်င္ဘက္ မ်ဥ္းၿပိဳင္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္မို႔ေမာက္လို႔။
တကယ့္ကို ၀ိေရာဓိ အသြင္ကို ေဆာင္လြန္းပါတယ္ေလ။
ငါနဲ႔ ငါ့မိသားစု၊ အသိုင္းအ၀ိုင္းက ေခတ္ေပၚအသုံးအေဆာင္မရွိ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ မရွိ၊
ေငြေၾကး ဂုဏ္သိကၡာ ဘြဲ႕ထူး ဂုဏ္ထူး မရွိဘူးေလ။
ငါနင့္ကို ငါေပးႏိုင္တာဆိုလို႔ အေကာင္းဆုံး တစ္ခုပဲ ရွိတယ္။
အဲဒါကေတာ့ နင့္ကို ခ်စ္မိတယ္တဲ့ ရိုးရိုးသားသား စိတ္ပါပဲ။
အဲဒီစိတ္ေလး တစ္ခုသာ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရတဲ့ သာမန္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရယ္ပါေနာ္။
ေကာင္းကင္ကို နမ္းရွိဳက္ခ်င္တဲ့ ေျမျပင္ႀကီးတစ္ခုလို ငါတို႔ရဲ႕ အခ်စ္ေတြက
ေ၀းကြာလြန္း ျခားနားလြန္းတဲ့ ေနရာဆီကိုပဲ ဦးတည္ခုတ္ေမာင္းသြားေနတာေလ။
နင္လာလိမ့္ႏိုးႏိုးနဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရေပမယ့္ ေနာက္ဆုံးေတာ့
ငါရင္ခြင္တစ္ခုလုံး ေမာဟိုက္ႏြမ္းနယ္ၿပီး သက္ျပင္းခ်သံေတြကိုသာ ငါပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္။
ဒါေတြလည္း နင္သိမွ မသိတာပဲကို။
ေန႔ရက္ေတြသာ အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတယ္
နင့္ကို ငါျမင္ေတြ႔ခြင့္ေလးေတာင္ မရခဲ့ဘူး။
နင့္ရဲ႕ မ်က္လုံးေတြ အၾကည့္ေတြကို
ငါ လြမ္းဆြတ္ေနတဲ့အေၾကာင္း ဒီစာလႊာေလးနဲ႔ ၀န္ခံလိုက္ပါတယ္။
နင့္ကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္လို႔ ငါဘယ္ေတာ့မွ ၀န္ခံမိမွာ မဟုတ္ဘူး သိလား။
ဘာလို႔လဲဆိုရင္ နင့္ကို ငါသိပ္ခ်စ္လြန္းလို႔ပါဟယ္။
အေရာင္အေသြး မတူညီတဲ့ ဘ၀ႏွစ္ခုကို နီးစပ္ဖို႔ ငါမႀကိဳးစားခ်င္ဘူး။
ေတာ္ပါ။ စိတ္ကူးယဥ္ ဆန္လြန္းလွပါတယ္။
နင္ ငါ့ဘ၀ထဲကို မိုက္မိုက္မဲမဲ တိုး၀င္လာရဲတယ္ ထားဦး
ဆူးခင္းလမ္းေပၚ ငါတို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရမယ္။
အဲဒီအခါ နင္ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္မွာတဲ့လား။
အခ်စ္ရဲ႕ ရသေတြဆိုတာလည္း ခ်ဳိၿမိန္ႏိုင္ပါေတာ့မလား။
သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္ေတာအတြင္းမွာ
နင္ငါ့ကို ၿငီးေငြ႕လာမယ္။
စက္ဆုပ္ရြံရွာလာမယ္။
ဒါဟာ သဘာ၀ပဲေလ။
နင့္ရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြကို မီးရွိဳ႕ပစ္လိုက္ပါေတာ့ေနာ္။
ယုတၱိေဘဒဆန္တဲ့ နင့္ရဲ႕ လမ္းခြဲမႈကို ငါ မခံစားႏိုင္ဘူး။
နင္စြန္႔ပစ္ထားခဲ့မယ့္ ဘ၀ထဲကိုလည္း ငါမေနခ်င္ဘူး။
ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခင္မင္မႈေလး အေငြ႔မပ်ယ္ခင္
ဒီအတိုင္းပဲ ေနသြားၾကရေအာင္ေနာ္။
နင္လည္း နင့္ဘ၀ကို နင့္ဘ၀အတိုင္း
ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းပါ။
အေရာင္မ်ဳိးစုံ စြန္းေပေနတဲ့ ငါလည္း
ကံပစ္ခ်ရာ အတိုင္းေပါ့။
ဘ၀ဆက္တိုင္း ဆုံဆည္းဖို႔
ဘုရားမွာ ဆုေတာင္းပါရေစေနာ္။
ငါ့ရဲ႕ ဖြင့္ဟ၀န္ခံခ်က္ေတြဟာ နင့္အတြက္
အရမ္းရယ္စရာေကာင္းတဲ့ ဟာသတစ္ပုုဒ္ အျဖစ္
အသြင္ကူးေျပာင္းၿပီး
နင္ ရယ္ေမာႏိုင္ပါေစ။
ငါဟာ အညွီအေဟာက္မေလး တစ္ေယာက္ပါ။
ငါဟာ အညစ္အေၾကးမေလး တစ္ေယာက္ပါ။
ငါဟာ နင့္ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ တံေတြးခြက္ကေလးပါ။
ငါတို႔ရဲ႕ ေ၀းကြားျခင္းမွာ
ႏွင္းဆီ ပုလဲတို႔ ငိုတယ္။
သဇင္ စပယ္တို႔ ငိုတယ္။
ျမတ္ေလး သရဖီတို႔ ငိုတယ္။
တစ္ခါသုံး ခံစားမႈနဲ႔
တစ္ခါသုံး အနမ္းနဲ႔
ငါတို႔တေတြဟာ
အႏၱရာယ္ေတြနဲ႔ ကခုန္ေနခဲ့ၾကရတယ္။
ေရာက္လာတဲ့ သူေတြကို ဧည့္ခံရင္း
ညဟာ နက္သထက္ နက္လို႔
အခ်စ္ရဲ႕ ရလဒ္ဟာ
ေ၀းကြာျခင္းလား
အခုလို
ေ၀း
ကြာ
ျခင္း
သက္
သက္
ပဲ
လား။
နင္ ငါ့ကို ေမ့ႏိုင္ေအာင္ ေမ့ပစ္လိုက္ပါေနာ္။
မွ/
အညစ္အေၾကးမေလး
(ဘယ္သူ႔ကိုမွ မရည္ရြယ္ပါ၊ စိတ္ကူးသက္သက္အတိုင္း ခံစားေရးဖြဲ႕ျခင္း ျဖစ္ပါသည္)
ဆူးရင့္၊တန္႔ဆည္၊
ငါ့ဘ၀က သာယာမႈ မရွိ၊ ေျဖာင့္ျဖဴးမႈ မရွိ။
ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ နည္းနည္းေလာက္နဲ႔ တက္ၾကြလိုက္တိုင္း ရင္တစ္ခုလုံးသာ
ထပ္ထပ္ခါခါ နာက်င္လာခဲ့ရတယ္။
ေကာင္ေလးရယ္ နင္ကေတာ့ အရာအားလုံးလိုလို အဆင္ေျပလိမ့္္မယ္လို႔ ငါယံုၾကည္တယ္။
ဟုတ္တယ္ေလ နင္က သူေဌးသားပဲ ၊ ခ်မ္းသာတဲ့ မိဘ အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြၾကားမွာ
ဂရုစိုက္ ခ်စ္ခင္မႈေတြနဲ႔ နင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမွာပါ။
ငါသာ မလိုအပ္တဲ့ ဒုကၡေတြ တနင့္တပိုး ၊ မိသားစု တာ၀န္ေတြကို မႏိုင္မနင္း
ေခါင္းေပၚရြက္ရင္း အခုလို မလိုအပ္တဲ့ ေနရာမွာ ထစ္ထစ္ေငါ့ေငါ့ ရွင္သန္ေနရတာေပါ့။
နင္ ငါ့ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ခဏခဏ နားပူနားဆာ ရင္ဖြင့္ေတာင္းဆိုခဲ့ေပမယ့္
ငါေလ နင့္ကို ဘာတစ္ခုမွ တုန္ျပန္ လိုက္ေလ်ာမေပးခဲ့ဘူး။
ဒါေပမယ့္ နင့္ကို ငါ ျပန္ၿပီး ခ်စ္လို႔ ရပါတယ္ဟယ္။
အခ်ိန္နဲ႔အမွ် နင့္ကို သတိရတဲ့စိတ္က ငါ့ဆီကို ဘာလို႔ ေရာက္ေရာက္လာတာလဲ။
ငါ့စိတ္အတြင္းက ခံစားခ်က္၊ ေ၀ဒနာ၊ ဒဏ္ရာေတြကို အရိပ္အေယာင္အျဖစ္
ျမဴတစ္မႈန္စာေလာက္ေတာင္ နင့္ကို ေျပာျပဖူးခဲ့လို႔လား။
ငါမွာ ေပ်ာ္ရႊင္တက္ၾကြမႈဆိုတာ ခဏေလာက္သာ ငါ့ဆီကို အလည္ေရာက္လာတတ္ၿပီး
မၾကာခင္မွာပဲ အေ၀းဆီ ေျပးထြက္သြားတတ္ၾကတယ္။
နင့္ရဲ႕ စကားလုံးေတြ ေအာက္မွာ ငါ က်ဆုံးၿပီးသြားၿပီဆိုတာ နင္မွ မသိဘဲေလ။
ငါဟာ အဲဒီေလာက္အထိ သိုသိုသိပ္သိပ္နဲ႔ တည္ၿငိမ္ဟန္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။
နင္ ငါ့ကို သိမ္းပိုက္လိုက္ၿပီလို႔ ငါကိုယ္ငါ ျပန္ၿပီး သတိထားလိုက္မိတဲ့ အခ်ိန္မွာ
ငါ့အသိစိတ္ဟာ ငါ့ရဲ႕ အေ၀းဆုံး ေက်ာက္ေခတ္တစ္ခုမွာ က်န္ရစ္ေနခဲ့ၿပီေလ။
ငါလည္း နင့္ကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္ ေကာင္ေလးရယ္။
ဒါေပမယ့္ ျမတ္ႏိုးတြယ္ငင္ ခ်စ္ခင္မိိတဲ့အေၾကာင္းကို တစ္စြန္းတစ္စေလာက္ေတာင္
ဖြင့္ဟ ၀န္ခံခဲ့လို႔လား။ ငါ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔သာ ေျပာျပျဖစ္ခဲ့တာပါ။
ငါ့မ်က္၀န္းေတြကို ဖြင့္ၿပီး နင္ဖတ္ရႈပါေနာ္။
မ်က္၀န္းဆိုတာ ႏွလုံးသားရဲ႕ ျပတင္းေပါက္တဲ့ေလ။
ငါ့ႏွလုံးသားနံရံမွာ နင့္နာမည္ေတြကို အထပ္ထပ္ ငါ ေရးထိုးထားတယ္။
ငါတို႔ရဲ႕ ဘ၀ႏွစ္ခုက ဆန္႔က်င္ဘက္ မ်ဥ္းၿပိဳင္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္မို႔ေမာက္လို႔။
တကယ့္ကို ၀ိေရာဓိ အသြင္ကို ေဆာင္လြန္းပါတယ္ေလ။
ငါနဲ႔ ငါ့မိသားစု၊ အသိုင္းအ၀ိုင္းက ေခတ္ေပၚအသုံးအေဆာင္မရွိ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ မရွိ၊
ေငြေၾကး ဂုဏ္သိကၡာ ဘြဲ႕ထူး ဂုဏ္ထူး မရွိဘူးေလ။
ငါနင့္ကို ငါေပးႏိုင္တာဆိုလို႔ အေကာင္းဆုံး တစ္ခုပဲ ရွိတယ္။
အဲဒါကေတာ့ နင့္ကို ခ်စ္မိတယ္တဲ့ ရိုးရိုးသားသား စိတ္ပါပဲ။
အဲဒီစိတ္ေလး တစ္ခုသာ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရတဲ့ သာမန္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရယ္ပါေနာ္။
ေကာင္းကင္ကို နမ္းရွိဳက္ခ်င္တဲ့ ေျမျပင္ႀကီးတစ္ခုလို ငါတို႔ရဲ႕ အခ်စ္ေတြက
ေ၀းကြာလြန္း ျခားနားလြန္းတဲ့ ေနရာဆီကိုပဲ ဦးတည္ခုတ္ေမာင္းသြားေနတာေလ။
နင္လာလိမ့္ႏိုးႏိုးနဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရေပမယ့္ ေနာက္ဆုံးေတာ့
ငါရင္ခြင္တစ္ခုလုံး ေမာဟိုက္ႏြမ္းနယ္ၿပီး သက္ျပင္းခ်သံေတြကိုသာ ငါပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္။
ဒါေတြလည္း နင္သိမွ မသိတာပဲကို။
ေန႔ရက္ေတြသာ အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတယ္
နင့္ကို ငါျမင္ေတြ႔ခြင့္ေလးေတာင္ မရခဲ့ဘူး။
နင့္ရဲ႕ မ်က္လုံးေတြ အၾကည့္ေတြကို
ငါ လြမ္းဆြတ္ေနတဲ့အေၾကာင္း ဒီစာလႊာေလးနဲ႔ ၀န္ခံလိုက္ပါတယ္။
နင့္ကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္လို႔ ငါဘယ္ေတာ့မွ ၀န္ခံမိမွာ မဟုတ္ဘူး သိလား။
ဘာလို႔လဲဆိုရင္ နင့္ကို ငါသိပ္ခ်စ္လြန္းလို႔ပါဟယ္။
အေရာင္အေသြး မတူညီတဲ့ ဘ၀ႏွစ္ခုကို နီးစပ္ဖို႔ ငါမႀကိဳးစားခ်င္ဘူး။
ေတာ္ပါ။ စိတ္ကူးယဥ္ ဆန္လြန္းလွပါတယ္။
နင္ ငါ့ဘ၀ထဲကို မိုက္မိုက္မဲမဲ တိုး၀င္လာရဲတယ္ ထားဦး
ဆူးခင္းလမ္းေပၚ ငါတို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရမယ္။
အဲဒီအခါ နင္ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္မွာတဲ့လား။
အခ်စ္ရဲ႕ ရသေတြဆိုတာလည္း ခ်ဳိၿမိန္ႏိုင္ပါေတာ့မလား။
သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္ေတာအတြင္းမွာ
နင္ငါ့ကို ၿငီးေငြ႕လာမယ္။
စက္ဆုပ္ရြံရွာလာမယ္။
ဒါဟာ သဘာ၀ပဲေလ။
နင့္ရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြကို မီးရွိဳ႕ပစ္လိုက္ပါေတာ့ေနာ္။
ယုတၱိေဘဒဆန္တဲ့ နင့္ရဲ႕ လမ္းခြဲမႈကို ငါ မခံစားႏိုင္ဘူး။
နင္စြန္႔ပစ္ထားခဲ့မယ့္ ဘ၀ထဲကိုလည္း ငါမေနခ်င္ဘူး။
ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခင္မင္မႈေလး အေငြ႔မပ်ယ္ခင္
ဒီအတိုင္းပဲ ေနသြားၾကရေအာင္ေနာ္။
နင္လည္း နင့္ဘ၀ကို နင့္ဘ၀အတိုင္း
ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းပါ။
အေရာင္မ်ဳိးစုံ စြန္းေပေနတဲ့ ငါလည္း
ကံပစ္ခ်ရာ အတိုင္းေပါ့။
ဘ၀ဆက္တိုင္း ဆုံဆည္းဖို႔
ဘုရားမွာ ဆုေတာင္းပါရေစေနာ္။
ငါ့ရဲ႕ ဖြင့္ဟ၀န္ခံခ်က္ေတြဟာ နင့္အတြက္
အရမ္းရယ္စရာေကာင္းတဲ့ ဟာသတစ္ပုုဒ္ အျဖစ္
အသြင္ကူးေျပာင္းၿပီး
နင္ ရယ္ေမာႏိုင္ပါေစ။
ငါဟာ အညွီအေဟာက္မေလး တစ္ေယာက္ပါ။
ငါဟာ အညစ္အေၾကးမေလး တစ္ေယာက္ပါ။
ငါဟာ နင့္ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ တံေတြးခြက္ကေလးပါ။
ငါတို႔ရဲ႕ ေ၀းကြားျခင္းမွာ
ႏွင္းဆီ ပုလဲတို႔ ငိုတယ္။
သဇင္ စပယ္တို႔ ငိုတယ္။
ျမတ္ေလး သရဖီတို႔ ငိုတယ္။
တစ္ခါသုံး ခံစားမႈနဲ႔
တစ္ခါသုံး အနမ္းနဲ႔
ငါတို႔တေတြဟာ
အႏၱရာယ္ေတြနဲ႔ ကခုန္ေနခဲ့ၾကရတယ္။
ေရာက္လာတဲ့ သူေတြကို ဧည့္ခံရင္း
ညဟာ နက္သထက္ နက္လို႔
အခ်စ္ရဲ႕ ရလဒ္ဟာ
ေ၀းကြာျခင္းလား
အခုလို
ေ၀း
ကြာ
ျခင္း
သက္
သက္
ပဲ
လား။
နင္ ငါ့ကို ေမ့ႏိုင္ေအာင္ ေမ့ပစ္လိုက္ပါေနာ္။
မွ/
အညစ္အေၾကးမေလး
(ဘယ္သူ႔ကိုမွ မရည္ရြယ္ပါ၊ စိတ္ကူးသက္သက္အတိုင္း ခံစားေရးဖြဲ႕ျခင္း ျဖစ္ပါသည္)
ဆူးရင့္၊တန္႔ဆည္၊
