ပန္းေတြနဲ႔ ဂမၻီ
နံရံေပၚက ဂမၻီ
ေခါင္းစဥ္ကို ဖတ္လိုက္တဲ့ ခင္မ်ားအတြက္ ေ၀ါဟာရစကားလုံးေတြဟာ သူစိမ္းတရံ ဆန္သလို ျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဂမၻီဆိုတာ လူေတြနဲ႔မွ သိပ္မရင္းႏွီးေသးတာပဲ။ ေနာ ။ က်ေနာ့ရဲ႔ စိတ္ခံစားမႈကို ရုပ္လုံးေဖၚၾကည့္မိရုံ သက္သက္ကလြဲရင္ ဘာမွေတာ့ အထူးအဆန္း သိပ္မရွိပါဘူး ။ေႏြရာသီ မေရာက္ခင္ေလာက္ကတည္းက က်ေနာ့္ဇာတိေျမ တန္႔ဆည္ကို ျပန္သြားလိုက္တာ ငါးလေလာက္ ၾကာျမင့္သြားခဲ့တယ္ ။ အညာေဒသမွာေတာ့ ေႏြရာသီကို ျဖတ္သန္းရတာ မလြယ္ပါဘူး ။ အရမ္းပူ အရမ္းအိုက္တယ္ ဆိုရမွာပါပဲ ။ အလုပ္ေတြ လုပ္လိုက္ အရႈပ္ေတြ လုပ္လိုက္နဲ႔ဆိုေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါ ေန႔ရက္ေတြဟာ ၾကည္လင္ျပတ္သားၿပီး တစ္ခါတစ္ခါမွာေတာ့ ညီမေလးစိတ္နဲ႔ မႈန္သီ ေ၀၀ါးလို႔ ေနခဲ့ပါတယ္ ။
ညီမေလးဆီ စိတ္ေတြပို႔ၿပီး ။ ကဗ်ာေတြ ေရးျဖစ္တယ္ ။ ယဥ္ေက်းမႈ သင္တန္းဖြင့္ထားတဲ့ ဆရာေတာ္ကို ကူညီ
ေပးခဲ့တယ္။ သူငယ္တန္းကေန ကိုးတန္းအထိဆိုေတာ့ ကေလးေတြကလည္း (၂၀၀)ေက်ာ္တယ္ ။ ထားပါေတာ့ ။
တစ္ေန႔ မႏၱေလးက ဘုရားထုတဲ့ ပန္းပုဆရာ ဦးမင္းေဇာ္တစ္ေယာက္ တန္႔ဆည္ကို ေရာက္လာတယ္ ။ သူေရာက္လာတဲ့ အေၾကာင္းက ဥာဏ္ေတာ္(၇)ေပ အျမင့္ရွိတဲ့ ဆင္စီးျမင္းရံ အလိုေတာ္ျပည့္ ရုပ္ပြားေတာ္ႀကီး
ထုလုပ္ဖို႔အတြက္ ေရာက္လာတာပါ ။ သူနဲ႔ က်ေနာ္ ဆုံျဖစ္ၾကတယ္ ဆိုပါေတာ့ေလ ။
က်ေနာ္က က်ေနာ္ထုခ်င္တဲ့ အရုပ္ပုံစံေလးကို သူကိုေျပာျပတယ္ ။ အဲဒီေတာ့ သူက “ ရပါတယ္ ။ ကိုဆူးရင့္ကို
ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးရမွာေပါ့ ၊ က်ေနာ္လည္း ခင္မ်ားခိုင္းတဲ့ အရုပ္မ်ဳိး တစ္ခါမွေတာ့ မထုလုပ္ဖူးဘူး ” တဲ့။
အရုပ္ကေလးရဲ ႔နာမည္က “ ဂမၻီေခါင္း” ။ “ဂမၻီ”ဆိုတာကေတာ့ ရာဇ၀င္မွာ အခ်စ္လူၾကမ္းႀကီးလို႔ စာတင္ခဲ့ဖူးတဲ့
ဒႆဂီရိဘီလူးရဲ႕႕ ညီမအရင္းျဖစ္တဲ့ ဘီလူးမေလးတစ္ေယာက္ပါ ။ မယ္သီတာကို ခိုးမယ့္ ဒႆဂီရီအတြက္
ေတာ့ အဓိက ကူညီေပးတဲ့ ခ်စ္စရာ ညီမေလးတစ္ေယာက္ပဲ ဆိုပါေတာ့ေလ ။ ဘယ္လို အကူအညီေတြ ေပးသလဲဆိုရင္
မယ္သီတာက ရာမမင္းသားကို ေရႊသမင္ဖမ္းခို္င္းသတဲ့ေလ ။ ေတာထဲမွာ ရာမမင္းဟာ ေရႊသမင္ အဖမ္းထြက္ရ
ေတာ့တာေပါ့ ။ ဂမၻီဟာ ေတာထဲမွာ ေရႊသမင္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေပၚလာလိုက္ ေပ်ာက္သြားလိုက္နဲ႔ ရာမမင္းကို
အရူးလုပ္ေတာ့တာပါပဲ ။ ရာမမင္း သမင္းဖမ္းထြက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ဒႆဂီရိဟာ မယ္သီတာကို ခိုးေျပးသြားခဲ့
ပါတယ္ ။
ဟုတ္ေလသလားေတာ့ မသိပါဘူး ။ ၾကားဖူးတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြထဲက ျဖစ္ရပ္ေတြပါ ။
က်ေနာ္ တစ္ခါက ျမင္ခဲ့ဖူးတဲ့ “ ဂမၻီေခါင္း” ဆိုတာကေတာ့ ေအာက္ဆုံးမွာ မိန္းကေလးလွလွ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ကိုယ္တစ္ပိုင္းပုံ ။ အလယ္က ဘီလူးေခါင္း ။ ဘီလူးေခါင္းရဲ႕ အထက္မွာေတာ့ သမင္ခ်ဳိေတြပါတယ္ ။ က်ေနာ္ ထု
လုပ္ခိုင္းတဲ့ ပုံမွာေတာ့ ဘီလူးေခါင္းရဲ႕ အထက္မွာ သမင္ခ်ဳိေတြ မတပ္ခိုင္းေတာ့ဘူး ။
ဘာလို႔လဲဆိုရင္ တန္႔ဆည္+ရန္ကုန္ခရီးမွာ ခ်ဳိေတြထည့္လိုက္ရင္ သယ္ရ ျပဳရတာ ဘယ္လြယ္ကူမလဲ ။ ေနာ ၊
ေနာက္တစ္ခ်က္က အရုပ္ကေလးကို ၾကည့္တဲ့သူတိုင္း ရသႏွစ္မ်ဳိးကို ခံစားေစခ်င္တယ္ ။ (ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္နဲ႔)
ဒႆဂီရီဇာတ္လမ္းကို သိတဲ့သူေတြ အေနနဲ႔ ဇာတ္လမ္းကို ခံစားၾကရုံေပါ့ ။ မသိတဲ့ သူေတြကေတာ့.............
“ မိန္းကေလး လွလွေလးေတြဟာ ဘီလူးမတစ္ေကာင္လို ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတယ္ ” လို႔ ခံစားမယ္ဆိုရင္လည္း ခံစားလို႔ ရတာေပါ့ ။
ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ ဒီအရုပ္ကေလးကို ထုလုပ္ျဖစ္သြားတာလဲတဲ့ ညီမေလးက ေမးတယ္ ။တကယ္ေျပာရရင္
ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွ က်ေနာ့္မွာ သီးသီးသန္႔သန႔္ မရွိခဲ့ပါဘူး ။ က်ေနာ့္ ခ်စ္သူကို က်ေနာ္ ခိုးေျပးတဲ့အခါ ဂမၻီဆိုတဲ့
ဘီလူးမေလးက အကူအညီေတြ ေပးလိမ့္မယ္လို႔ေတာင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မထားခဲ့တာပါဗ်ာ ။
အဲ အရုပ္ကေလးရဲ႕ တန္ဖိုးကေတာ့ တစ္ေသာင္းခုႏွစ္ေထာင္ ကုန္က်သြားပါတယ္ ။ မိန္းကေလးလွလွေလးရဲ႕
နားႏွစ္ဖက္မွာ နားကပ္တစ္ရံ ။ ဘီလူးေခါင္းရဲ႕ နားႏွစ္ဖက္မွာ နားကပ္တစ္ရံ ။ လည္တိုင္မွာ ဆြဲႀကိဳးတစ္ကုန္း ။
လက္သန္းႀကြယ္မွာ လက္စြပ္တစ္ကြင္း ။ တပ္ဆင္ေပးဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ေနပါေသးတယ္ ။
ဟာဗ်ာ ေရႊအစစ္ စိန္အစစ္ေတြေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ။ ဖန္စီေလးေတြပဲ တပ္ဆင္ေပးမွာေပါ့ ။
ဟုတ္တယ္ေလ ။ “ ဂမၻီ” ဟာ က်ေနာ့္ညီမေလး စစ္စစ္မွ မဟုတ္တာပဲ ။
သူဟာ ဒႆဂီရီရဲ႕ ညီမသာ ျဖစ္တယ္ေလ ။ မဟုတ္ဘူးလား ။ ေနာ ။
က်ေနာ့္ရဲ႕ ညီမေလးက
က်ေနာ့္ရဲ႕ ညီမေလးစစ္စစ္က
က်ေနာ့္ ရင္ထဲက ထာ၀ရ ညီမေလးသာ ျဖစ္ပါတယ္ ။
သူ႔ရဲ႕ နာမည္ကေတာ့.........
မေျပာေတာ့ပါဘူးဗ်ာ ။ ခင္မ်ားလည္း မသိခ်င္ပါနဲ႔ ။
ဆူးရင့္၊တန္႔ဆည္၊
